تفاوت ساز بندیر و دف
موسیقی کودک
در مرکز آموزش موسیقی ما، کلاسهای ویژهای برای کودکان برگزار میشود. این دورهها به گونهای طراحی شدهاند که فرزند شما بتواند در محیطی شاد و پرانرژی، با دنیای زیبای موسیقی آشنا شود.
هدف ما این است که با استفاده از روشهای جذاب و بازیهای خلاقانه، علاقه به موسیقی را در کودکان بیدار کنیم. در این کلاسها، بچهها با مفاهیم اولیه موسیقی، ریتم و ملودی به سادهترین شکل ممکن آشنا میشوند.
ما بر این باوریم که آموزش موسیقی در سنین پایین، نه تنها مهارتهای هنری کودک را تقویت میکند، بلکه بر رشد فکری، افزایش خلاقیت و تقویت اعتماد به نفس او نیز تأثیر بسیار مثبتی دارد.
برای آشنایی بیشتر با برنامههای آموزشی و شرایط ثبتنام، میتوانید به صفحه مربوط به دورههای موسیقی کودک مراجعه کنید.
","after_title":"","widget_id":"widget-0-0-0"}}”>
","after_title":"","widget_id":"widget-0-0-1"}}”>
","after_title":"","widget_id":"widget-0-0-2"}}”>
","after_title":"","widget_id":"widget-0-0-3"}}”>
","after_title":"","widget_id":"widget-0-2-0"}}”>
دو ساز بندیر و دف جزو سازهای کوبه ای دسته بندی می شوند. با وجود شباهت هایی که دارند این دو ساز کاملا متفاوت می باشند که این تفاوت در صدایی که تولید می کنند نیز دیده می شود. در ادامه این مطلب از وبلاگ آرین لوتوس با تفاوت ساز بندیر و دف بیشتر آشنا شوید.
معرفی ساز بندیر
بندیر یک ساز کوبه ای قابدار است، با قابی چوبی و پوستی که بر روی آن کشیده شدهاست . واژه بندیر در زبان ترکی استانبولی به معنی ساز کوبهای قابدار بزرگ دستی است. بندیر را به عنوان ساز سنتی در آفریقای شمالی، و همچنین در مصر باستان و بینالنهرین استفاده می کردند. در شمال آفریقا به عنوان ساز سنتی استفاده میشود.این ساز اساساً در کشورهای مراکش، الجزایر، تونس، لیبی و گاهی در مصر استفاده میشود.
بندیر برخلاف تمبورین یا «دایره زنگی» فاقد سنج یا زنگوله است و بجای آن اغلب یک یا چند زه دارد که از روده حیوانات ساخته شده و در قطر قاب کشیده شدهاست.
بندیر در مراسم خاص صوفیها نیز استفاده میشود. مشخصه مراسم صوفیها استفاده از موسیقی، ریتم، حرکات موزون (رقص سماع) برای رسیدن به خودآگاهی است.
وقتی با انگشتان یا کف دست به پوست ضربه زده میشود صدای وزوز مانندی از آن ایجاد میشود.
یک سوراخ کوچک در قسمت تحتانی قاب این ساز برای ایجاد تعادل وجود دارد که با قرار دادن انگشت شصت دست چپ در آن به حفظ تعادل در هنگام نوازندگی کمک میشود.
ساز دف
دَف، یکی ازسازهای کوبه ای در موسیقی ایرانی است که شامل حلقهای چوبی است که به آن حلقههای فلزی (معمولا با ترتیب ۱-۱-۲) آویخته شده و پوست نازکی از جنس پلاستیک یا چرم و پوست حیوانات بر حلقهٔ چوبی کشیدهاند و آن با ضربههای انگشت و کف دست مینوازند.
این ساز ازسازهای ضربی (کوبهای) ایرانی شبیه به دایره و بندیر است. دف از دایره بزرگتر و بمتر و از بندیر کوچکتر و تیزتر است. ساز دف در تولیدیها با ۳ اندازهٔ دو چهارم – سه چهارم – چهار چهارم ساخته میشود.
در گوشهای از جدار چوبی دایره سوراخی تعبیه شده که نوازنده برای نگهداشتن ساز به هنگام اجرا انگشت شست خود را درون آن میگذارد و با بقیهی انگشتان هر دو دستش بر روی سطح پوستی ساز میکوبد.
نوازنده در هنگام نواختن با تکانهایی که به ساز میدهد سبب لرزش حلقههای آویزان در جدار داخلی آن میگردد و از این طریق صدای زنگوار، توأم با کوبش پوست به وجود میاورد. هیچیک از صداهای تولید شده در این ساز، ارتفاع معینی، ندارند.
ساختمان دف را میتوان به اجزای زیر تقسیم کرد:
بدون تغییر در بخشهای مقدس (در صورت وجود)، متن به شرح زیر بازنویسی میشود:
**قسمت مرکزی**
**روکش بیرونی**
**حلقههای متصل**
**میخهای تزئینی**
تفاوت ساز بندیر و دف
با توجه به نکات گفتهشده، تفاوت این دو ساز را میتوان اینطور بیان کرد:
ساز بندیر شبیه به دف ایرانی است، اما حلقههای فلزی ندارد. این ساز بیشتر در موسیقی ترکیه و کشورهای عربی استفاده میشود. بندیر در دسته سازهای کوبهای قابدار قرار میگیرد و در شمال آفریقا به عنوان یک ساز سنتی شناخته میشود. این ساز در مناطق مختلفی مانند شمال آفریقا، مصر باستان و بینالنهرین رواج دارد.
ساز دف نیز یکی از سازهای کوبهای ایرانی است. این ساز از یک قاب چوبی تشکیل شده که حلقههای فلزی کوچکی به آن متصل است. روی این قاب، پوستی نازک از جنس چرم یا پلاستیک کشیده شده است. نوازنده با ضربههای انگشت و کف دست روی آن مینوازد. دف یکی از سازهای ضربی ایرانی به شمار میرود و از این نظر شبیه سازهایی مانند دایره و بندیر است.
