متد کدای در آموزش موسیقی کودک چگونه است؟

روش آموزشی کودای یکی از شناختهشدهترین شیوههای آموزش موسیقی به کودکان در سراسر جهان محسوب میشود. این روش در اواخر سده بیستم میلادی، با الهام از دیدگاههای زلتان کودای، آهنگساز و مربی موسیقی اهل مجارستان، شکل گرفت. در ادامه این نوشته از وبلاگ آرین لوتوس، با ما همراه باشید تا با پایهها و اصول این روش آموزشی آشنا شوید.
تاریخچه متد کدای
علاقه زلتان کدای به آموزش موسیقی به کودکان، از سال ۱۹۲۵ شروع شد. او وقتی آواز دانشآموزان یک مدرسه را شنید، متوجه شد کیفیت آموزش موسیقی در مدارس بسیار ضعیف است. به همین دلیل، تصمیم گرفت سیستم آموزش موسیقی در کشور مجارستان را بهتر کند. کدای در سال ۱۹۳۵ به کمک همکاری به نام جنو آدام، یک برنامه بلندمدت را برای بهبود آموزش موسیقی در مدارس ابتدایی و راهنمایی آغاز کرد. حاصل این کار، چاپ چندین کتاب موفق بود. در سال ۱۹۴۵، دولت مجارستان ایدههای کدای را به کار گرفت که نتایج بسیار خوبی داشت. این موفقیت فقط به مجارستان محدود نماند و روش کدای حتی در شهر وین و در کنفرانس انجمن بینالمللی مربیان موسیقی (I.S.M.E.) نیز معرفی شد. امروزه بسیاری از مراکز آموزش موسیقی در سراسر جهان از این متد استفاده میکنند.
متد کدای چه ویژگیهای دارد؟
رویکرد رشدی کودک
در روش کودای، رشد طبیعی کودک نقش بسیار مهمی دارد. به این معنا که تنها چیزهایی به بچهها یاد داده میشود که از نظر ذهنی و سنی آمادگی درک آن را داشته باشند. در این روش، آموزش با سادهترین موضوعات آغاز میشود و به تدریج به مطالب پیشرفتهتر میرسد. همچنین، مفاهیم آموزش داده شده، همواره با کمک بازی، فعالیتهای حرکتی، آواز خوانی و تمرینهای مختلف، در ذهن کودک تثبیت و تقویت میشوند.
هجای ریتمها
در روش کدای، هر نُت با یک سیلاب ویژه خوانده میشود که طول زمانی آن نت را نشان میدهد. به طور مثال، نُتهای سیاه با سیلاب “تا” و نُتهای چنگ با سیلاب “تیتی” ادا میشوند.
حرکت
حرکات موزون و هماهنگ، بخش اصلی و کلیدی این روش به شمار میروند. این حرکات شامل مواردی مانند راه رفتن، دویدن و کف زدن به هنگام پخش موسیقی یا خواندن آواز است.
نمایش نتها با دست
در روش کدای، از شکلهای مختلف دست برای نشان دادن نُتهای موسیقی استفاده میشود. این کار به بچهها کمک میکند تا هر نت را راحتتر به خاطر بسپارند. به این ترتیب، هر حرکت دست، نشاندهندهی یکی از هفت نت اصلی موسیقی است.
آواز
در این روش، خواندن جایگاه ویژهای دارد. دلیلش این است که صدا، سادهترین و در دسترسترین ابزاری است که یک کودک از همان ابتدا با آن آشنا میشود.
موسیقی فولکور و باکیفیت
موسیقی محلی به خاطر ساختار کوتاه و بیان ساده، نقطه شروع بسیار خوبی است. به همین دلیل، مربیان باید بیشتر روی ترانههای بومی و آهنگهای فولکلور منطقهای که کودک به آن تعلق دارد، تمرکز کنند.













































